پروپوزال پرستاری: عوامل موثر بر مراقبت پرستاری ایمن در بخش مراقبت­های ویژه (یک مطالعه کیفی)

 میلیون‌ها بیمار هر ساله به دلیل مراقبت‌های بهداشتی ناایمن جان خود را از دست می‌دهند و حدود 2.9 تا 16.6 درصد از بیماران بستری در بیمارستان به دلیل مراقبت‌های ناامن تحت تأثیر عوارض جانبی قرار می‌گیرند. این آمارها نشان‌دهنده وجود حجم قابل توجهی از مراقبت‌های ناایمن هستند (Atashzadeh وهمکاران، 2022). در تونس، مطالعه‌ای توسط Letaief  و همکارانش(2010)  انجام شد،  بررسی میزان بروز، نوع‌شناسی و پیامدهای عوارض جانبی در یک بیمارستان آموزشی، نشان داد که 41.1٪ از بیماران بستری در بخش‌های مراقبت‌های ویژه حداقل به یک عارضه جانبی مبتلا شده‌اند که 70٪ از این عوارض جانبی قابل پیشگیری هستند.

از این رو، ارائه مراقبتهای پرستاری ایمن توجه فزاینده‌ای را به خود جلب کرده و به یک موضوع و چالش اصلی برای سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی در سراسر جهان تبدیل شده است (Ibrahim و همکاران، 2019).  با توجه به اینکه مؤلفه‌های مراقبت باکیفیت در قرن حاضر شامل ایمنی، اثربخشی، بیمارمحوری، به‌موقع بودن، کارایی و برابری است، حفظ ایمنی بیمار طی سال‌های اخیر توجه زیادی را به خود جلب کرده است(Atashzadeh وهمکاران، 2022).

در میان محیط‌های متعدد مراقبت‌های بهداشتی، بخش‌های مراقبت‌های ویژه (ICU) از نظر ایمنی اهمیت ویژه ای دارد. بخش‌های مراقبت‌های ویژه به دلیل شرایط پزشکی بیماران بدحال و رویه‌های بالینی پیچیده که نیاز به استراتژی‌های متعدد و خاص برای افزایش کیفیت مراقبت در این زمینه‌ها دارند، در واقع یک محیط پرخطر محسوب می‌شوند  ( Souza و همکاران، 2019). علاوه بر این، مطالعات متعددی گزارش داده‌اند که رویدادهای نامطلوب (AEs) و خطاهای دارویی در بخش‌های مراقبت‌های ویژه در مقایسه با سایر واحدهای بیمارستانی شایع‌تر هستند که می‌توانند ایمنی بیمار را به شدت تهدید کنند (Tlili  وهمکاران، 2020؛ Salem و همکاران، 2019).

کارکنان پرستاری نقش بسیار مهمی در شکل‌گیری فرهنگ ایمنی بیمار ایفا می‌کنند. برخی تحقیقات اذعان دارندکه پرستاران، در انجام وظایف فوری، نمی توانند به تمام الزامات مندرج در برنامه‌های مراقبت پرستاری فردی پایبند باشند. حتی نگران‌کننده‌تر اینکه، پرستاران ممکن است بخشی از مراقبت مورد نیاز بیمار را به تأخیر بیندازند یا حتی حذف کنند (Dhaini و همکاران، 2019). وضعیت کمبود پرسنل، پرستاران را مجبور می‌کند تا مراقبت از بیمار را سهمیه‌بندی کرده و مداخلات خود را بر اساس قضاوت بالینی اولویت‌بندی کنند. این رویه ممکن است منجر به محدود کردن یا نادیده گرفتن مراقبت‌های پرستاری برنامه‌ریزی شده توسط آنها شود که می‌تواند خطر پیامدهای منفی برای بیمار را افزایش دهد (Rochefort و همکاران، 2016)………………….